And here we go...

Om 05:30 'sharp' gaat de wekker en ondanks dat het voor mij een korte nacht was heb ik prima geslapen. Petra jumpt als eerste onder de douche en daarna volg ik. We kunnen rustig aan doen en hoeven alleen nog baar de banden om de koffers te doen. Als wij om 06:55 naar beneden gaan zien we dat Hans, onze vaste chauffeur, al staat te wachten en nadat hij onze koffers heeft ingeladen gaan we op weg. Zodra we de A4 oprijden komen we in druk langzaam rijdend verkeer terecht omdat om een onduidelijke reden en baan is afgesloten. Even later kunnen we gewoon doorrijden en om 07:25 staan we bij de vertrekhal. Als we bij de balie komen kunnen we vrijwel meteen inchecken en om 07:45 gaan we al door de paspoortcontrole en dan gaan we natuurlijk meteen door naar de Starbucks want we hebben inmiddels wel zin gekregen in een 'bakkie' met een lekkere muffin erbij ;-)

Nadat we nog een tijdje op de horecaplaza hebben gezeten wandelen we in de richting van de G-pier. Vlak voordat we bij die hele lange rolbaan aankomen lopen we de floormanager van United tegen het lijf. Ik miste al iets bij de incheckbalie en nu weet ik meteen weer wat, hem dus. We blijven even gezellig met elkaar babbelen en daarna gaan we door naar Pier G4 van waar wij vertrekken. Het toestel is nog niet binnen want die is met 2 uur vertraging vanuit Washington vertrokken. Dit had ik gisteravond al van medeforumlid Monique vernomen tijdens onze chat op Facebook terwijl zij op de vlucht naar Amsterdam zat te wachten. We nemen plaats in de vernieuwde lounge met van die trendy leren banken, die overigens voor geen meter zitten, in afwachting op de aankomst van het toestel. Na een tijdje zien wij dat het toestel aan de gate arriveert dus lopen wij er heen om te kijken of we Monique kunnen spotten. Ik weet dat zij met haar ouders op rij 27 zit dus er is en grote stroom passagiers voor hun. En jawel, op een gegeven moment zie ik Monique dr ouders verschijnen (ik herken ze vd fotos van dd blogvan Monique) en dan zie ik ook Monique aan komen lopen. We schudden elkaar eerst de hand en daarna gaat het gesprek, hoe kan het ook anders, over Orlando en shoppen. Natuurlijk maken we even een groepsfoto voor onze blogs, een passerende medewerker van Schiphol is wel bereid om de fotos te maken dus das mooi.


Daarna nemen we afscheid van Monique en haar ouders en nemen wij weer plaats in de trendy wachtruimte. Als de security-check gaat aanvangen hoeven wij niet in de lange rij, maar mogen in de Priority-Access Lane en zijn dan ook meten aan de beurt. Frequent flyer zijn heeft toch wel zn voordelen. De vragensessie doorstaan wij zonder blozen en ook bij de bodyscan worden er bij ons geen vreemde zaken aangetroffen. We nemen plaats in de wachtruimte en Petra probeert hier bij de balie nog even of er kans is op een free-upgrade, maar helaas...




Als om 11:30 het boarden begint zijn we al vrij snel (uiteraard over de blue carpet) aan boord en we zitten schuin bij de deur dus das makkelijk. Onze bagage kunnen we makkelijk kwijt in de bak boven onze stoel en als we zitten merken we toch wel dat de beenruime minder is dan bij de EconomyPlus. Deze 757-200 van Continental heeft eigenlijk alleen een First Class en een Economy Class, het gedeelte waar wij zitten wordt echter aangeduid als Premium Seating (rij 9 tm 14) en zal denk ik wel iets ruimer zijn als de Economy. Het valt ons wel op dat de stoelen smaller zijn, maar dat kan ook zijn omdat dit toestel dus een 757-200 is. Het entertainment-systeem daarintegen is van grote klasse, uitgebreid genoeg om je er de hele vlucht mee ter vermaken.


Met een halfuurtje vertraging krijgen wij tegen 12:40 de pushback en gaan op weg naar de Polderbaan, alwaar wij ook meteen de takeoff maken en eindelijk onderweg zijn naar Washington. Wij krijgen vrij gauw een drankje en anderhalfuur later komt dus de overbekende vraag (deze keer is ie iets anders) : " Chicken or Pot Roast Beef ?". Ik besluit om de chicken te nemen en Petra lijkt de pot roast beef wel wat, en het smaakt prima, een aanrader dus.


Na 5,5 uur vliegen krijgen we een mededeling van de captain dat we over 2 uur een tankstop moeten gaan maken in Albany, NY. Dit heeft te maken met de tegenwind die we hebben en ook het weer bij Washington is 'a little bit rough' dus 'for safety reasons' gaan we ff tanken. Hij geeft aan dat de tankploeg al reeds klaar staat en we dus zo weinig mogelijk vertraging zullen hebben. Ook meldt hij nog even dat de passagiers die hun overstap moeten halen zich geen zorgen te maken omdat de aansluitende vluchten al op de hoogte zijn van onze delay.

Alvorens wij de tussenlanding gaan maken komen ze eerst nog langs met een light snack box en drinken. Dat laatste wordt overigens wel tijd omdat ze, in verhouding met United, weinig langskomen met drinken.


Om 14:35 local time staan we aan de grond op het vliegveld van Albany, de verwachting is dat we met een halfuur weer in de lucht zijn en onze vlucht naar Washington kunnen vervolgen. Even later horen we dat we niet de enige vlucht zijn die is uitgeweken ivm het slechte weer bij New York en Washington, maar dat we zsm aan de beurt zijn voor refuelling. Namens de crew van een toestel van Southwest Airlines wat naast ons staat krijgen wij 'complimentary peanuts' aangeboden om het wachten aangenaam te verkorten.


Om 15:25 zijn we al weer onderweg naar de startbaan om onze reis naar Washington te vervolgen. De vlucht zal een klein uurtje duren en het belooft een 'bumpy ride' te gaan worden...

Al met al verloopt de reis helemaal niet bumpy en om 16:35 maken we een mooie touchdown op Washington-Dulles. Omdat wij vlak bij de deur zitten gaan wij bijna als eerste van boord en beginnen met onze stijve benen aan de zig-zag wandeling door de gangen naar Immigrations. Als wij daar in de hal aankomen is de hal echt helemaal leeg en er zijn zelfs maar 3 balies open. We zijn dan ook meteen aan de beurt en na het maken van de vingerafdrukken en een mooie pasfoto krijgen we nog een stempel voor goed gedrag in ons paspoort. Dan door om onze koffers te halen en die we zien al met 5 minuten op de band verschijnen en in no-time geven wij ze even verderop weer af. Ook bij Customs zijn we meteen aan de beurt dus moeten in rap tempo alles af en uit doen en in de grijze bakken plempen. De poortjes gaan niet piepen als we erdoor gaan dus aan de andere kant grutten wij onze zooi weer bij elkaar en kleden ons weer aan.

De tijd gaat nu wel dringen want over 15 min start het boarden al dus gaan we snel op zoek naar Gate 17. Als we daar een minuut of vijf staan volgt er een gatewijziging en moeten we verkassen naar Gate 11. Daar aangekomen zien we op de monitor dat we inmiddels op de waitlist staan voor First. We staan als 5e en 6e op de lijst dus de kans dat we een upgrade krijgen is zeer klein want er zijn maar 4 seats available. En inderdaad, als alle stoelen zijn uitgegeven staan wij boven aan de lijst, dus de volgende keer beter...

Via de Priority Lane zijn we weer lekker snel aan boord en met een halfuurtje vertraging vertrekken wij naar Orlando alwaar wij volgens de captain om 20:30 local time zullen landen. Onderweg werk ik op de iPad verder aan de blog, dat ding is echt ideaal en wij kunnen echt niet meer zonder ;-)


Tijdens het laatste gedeelte van de vlucht zien we dikke bliksemflitsen door de lucht gaan en dat is een mooi gezicht vanuit een vliegtuig. Om exact 20:30 local-time staan we in Orlando aan de grond en tijdens het taxien naar de gate zet de captain het toestel stil. Wat blijkt door blikseminslag is een gedeelte van de baan- en platformverlichting uitgeval en uit veiligheidsredenen mogen ze dan niet verder. Na een kwartiertje is er weer licht en kunnen verder taxien en nog geen 2 minuten later staan we aan de gate. Nadat we nog even een minuut of vijf moeten wachten alvorens de slurf tegen het toestel staat kunnen we van boord en op weg naar de bagage band. Alvorens onze koffers in zicht komen zijn wel al weer dik 40 min verder maar bij Alamo zijn we gelukkig direct aan de beurt.

Ik gooi alle formulieren plus mn rijbewijs, creditcard en Alamo Insidercard op de balie en de Alamo-medewerker doet een vluchtige controle en bedankt onsnook nog even dat we al zovaak bij hun gehuurd hebben. (Staat nl in de computer). Hij probeert nog even of ik misschien betaald wil upgraden naar een nog luxere klasse auto maar ik zeg dat de Fullsize 'just OK' voor mij is. Nadat ik het contract heb getekend gaan we op weg naar de parkeergarage waar wij worden opgevangen door weer een andere Alamo-medewerkster. Ze kijkt op mn papieren en zegt dat dat de 'small' Fullsize-SUV's op dit moment niet voorradig zijn en vanuit het kantoortje krijg ik een setje carkeys aangereikt en dan zegt ze : "You can take that silver Ford Expedition overthere" en diegene die Petra goed kennen zullen ongetwijfeld weten hoe Petra op dat moment reageerde ;-). Al met al hebben we dus weer een upgrade van Fullsize naar Premium-SUV in de pocket.

Nadat ik de koffers achterin heb gezeuld en de achterklep (met de afstandsbediening, hahaha) heb dicht gedaan gaan we op weg naar Davenport. Als we bij de Publix aankomen blijkt deze al dicht te zijn (is open tot 22:00 en het is inmiddels 22:30). Geen nood, aan de overkant van de kruising zit een CVS-Pharmacy dus halen we daar maar even de broodnodige zaken. Daarna gaan we rap door naar de villa en rond 22:45 staan we binnen. Het is heel vreemd om opeens weer in het huis te staan wat we toevallig precies 1 jaar geleden zijn wezen bekijken en dat we er nu 3 weken gaan verblijven. Desondanks voelen wij ons meteen helemaal thuis en nadat we wat gegeten hebben en gedronken gaan we met een noodgang de koffers uitpakken. Daarna stort Petra van de vermoeidheid toch wel in en gaat naar de masterbedroom terwijl ik de blogupdate nog even afmaak en online zet. Dan zie ik dat het inmiddels al 1 uur is en dat betekend dat ik al 25 uur in touw ben dus ik vindt het ook wel welletjes voor vandaag...

Groetjes en tot morgen !!Pieter & Petra